Hraun – Resin Mixed Media

Resin Mixed Media 40 x 50 sm viðarplata

orginal – 1/1 ekki kópía

Hraunið sem liðaðist áfram

Það hafði verið kyrrt í mörg ár. Hraunbreiðan lá þögul og svört undir tunglsljósi, eins og gömul ör eftir sár eldgoss sem allir höfðu gleymt. Fólk gekk þar um á daginn, tók myndir, lét börnin leika sér í sprungu og opum, en forðaðist alltaf að vera þar eftir myrkur. Ekki vegna skýrra reglna – heldur vegna einhverrar gamallar, djúprar tilfinningar í fólki.

Hraunið við Bláskóga var sagt „hvíla“. En enginn vissi hvað það þýddi.

Síðan kom nóttin sem varð upphafið.

Vaktmaður við rannsóknastöð, Jónas að nafni, sá það fyrst. Hann horfði út í átt að hrauninu klukkan þrjú um nótt. Það sem hann sá voru ekki eldglæringar. Ekki gas eða glóandi sprunga.

Heldur hreyfingu.

Hraunið var að… liðast. Eins og skriðdýr. Eins og líkami. Þögult, en með stefnu. Eins og það vissi hvert það ætlaði.

Hann nuddaði augun, hélt að þetta væri þreyta. En þegar hann vaknaði daginn eftir sá hann að brún hraunsins hafði færst – ekki mikið, en samt nokkra metra nær byggðinni.

Þau sem komu daginn eftir trúðu honum ekki. Hraunið hreyfðist ekki, sögðu þau. Það væri frosið í tíma. Dautt. En sama nótt sá hann það aftur – hraunið hreyfðist hægt, hægt, eins og það drægi andann.

Eftir fjórar nætur var það komið yfir göngustíginn. Dýr hurfu úr nágrenninu. Hljóð báru ekki eins langt. Og í draumum fólks í svefnrólegum húsum við jaðrið heyrðust nú hljóð – dýptarfullur, fornt hljóð sem ekki var úr munn manns.

Þá fór fólk að muna sögurnar sem gamli Þorsteinn hafði sagt í verbúðinni löngu áður:
Að hraunið væri ekki dautt. Að það geymdi eitthvað sem átti ekki að losna. Að hraunið sjálft væri ekki jörð – heldur skráp, eða hulka.

Og þegar fólkið flúði, þá hlustaði það í myrkrinu, og heyrði… andardrátt.