Svart á hvítu - Í Skugga Nætur

stærð 50x70 1/1 orginal  

Næturgestirnir í borginni

Það var um miðja nótt í Reykjavík. Enginn á ferli, engin umferð, aðeins kaldi vindurinn sem strauk götusteinana og ljósastaurar sem flöktu eins og eitthvað væri að trufla rafmagnið.

Í hverfinu rétt ofan við miðbæinn, þar sem gluggatjöld voru dregin og enginn átti von á gestum, hófst eitthvað óvenjulegt. Skuggalegt fólk birtist – fólk sem virtist... ekki alveg rétt. Þau voru of hljóðlát, hreyfðu sig of jafnt, klædd í of gamaldags föt, og augun... augun voru ekki alveg til staðar.

Einn maður sá þau fyrst – Hákon, næturvörður í afgreiðslunni á hótelinu við Laugaveginn. Hann sá þau í öryggismyndavélinni: þrjú fólk sem gekk hægt eftir götunni og horfði upp í gluggana, án þess að tala, án þess að blikka. Hann velti fyrir sér hvort þetta væru bara drukknir ferðamenn – en eitthvað við göngulagið var... rangt.

Hann fór út á tröppurnar og kallaði:
„Get ég aðstoðað ykkur?“

Engin svör.

Þau stöðvuðust. Snérust öll hægt að honum í einu, samtímis, alveg of samstillt til að vera eðlilegt. Svo byrjuðu þau að ganga að honum, ekki með reiði – heldur ákveðni.

Hákon bakkaði inn. Hurðin lokaðist sjálfkrafa með smell. Þegar hann leit í öryggismyndavélina aftur… voru þau horfin.

Næstu daga heyrðust fleiri sögur: fólk sem sá undarlegt fólk standa kyrrt úti í regninu. Aðrir sögðust hafa séð þau í speglum, eða í endurskini glugga – en þegar snúið var við, var enginn þar. Alltaf þau sömu: hljóðlát, föl, og eins og þau væru ekki alveg úr þessum heimi.

Enginn vissi hver þau voru – en þau komu alltaf á sama tíma: klukkan 03:07.

Og þau virðast leita að einhverju.
Eða… einhverjum.